Articles

மகனே! உனக்கொன்று சொல்கிறேன்!

By  | 

தன் மகனோடு சில விடயங்களை பகிர்ந்துகொள்ளும் ஒரு தாயின் அனுபவம்!

என் 13 வயது மகனிடம் சில நாட்களாகவே ஒரு விடயத்தை பற்றி பேசவேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

ஏற்கனவே ஆண் – பெண் சமத்துவத்தைப் பற்றி அவனுக்கு புரியும்படியாக கதைகள் சொல்லி அவ்வப்போது அவனது மனதுக்குள் பதிந்து வைத்திருந்தபடியால், அவன் பெண்களை தன் சக ஜீவியாக உணர்கிறான் என்பது எனக்குத் தெரியும்.

இருபாலினரும் படிக்கும் அவன் பள்ளியில் எல்லா தேர்வுகளிலும் முதல் இடத்தில் இருப்பது பெண்களே. அவனுக்கு அவர்களிடத்தே போட்டி மனப்பான்மை உள்ளதும் எனக்குத் தெரியும். வகுப்பில் நடக்கும் முக்கியமான விடயங்களையும், சுவாரஸ்யமான சம்பவங்களையும் பகிர்ந்து கொள்வான்.

பெரும்பாலும் பள்ளியில் நடக்கும் பெற்றோர் ஆசிரியர் சந்திப்புக்கு நான்தான் செல்வேன். எல்லா குழந்தைகளும் ஆசிரியர் என்ன திட்டுவார்களோ என்று பயப்படும் சமயத்தில், ‘அம்மா, தயவுசெய்து டீச்சரைப் பத்தியோ ஸ்கூலைப் பத்தியோ உன்னோட கருத்தையெல்லாம் சொல்லிவிடாதே’ என்பான்.

தற்போது பதின்வயதை நெருங்கும் அவனுடைய குரல் இலேசாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. என் கால் முட்டிக்கும் குறைவான உயரத்தில் துப்பட்டாவை இழுத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தவனை நான் அண்ணாந்துதான் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

எப்படி பிள்ளைகள் இத்தனை விரைவில், இவ்வளவு உயரமாக வளர்ந்துவிடுகிறார்கள்! நம் கண்களுக்கு முன்னாலே கண்ணுக்குத் தெரியாமல் வளரும் மாயாஜாலம் பிள்ளைகளால் மட்டும்தான் ஏற்படும் போலும். இந்நிலையில்தான் சில விடயங்களை அவனுக்குச் சொல்ல வேண்டும் என எண்ணியிருந்தேன்.

அவன் அப்பா அல்லது தாத்தா அல்லது நண்பர்கள் சொல்வதை விட ஒரு பெண்ணாக, ஒரு தாயாக, ஒரு சக உயிராக நான் அவனுக்கு சொல்வதுதான் அவனது பாதுகாப்புக்கு சிறந்தது என்று நினைத்து கடைசியில் அவனிடம் பேசிவிட்டேன்.

‘நீ பாத்ரூம்ல அதிக நேரம் டைம் எடுத்துக்கறே ஏன்?” என்றேன். என்னிடமிருந்து இப்படியொரு கேள்வியை எதிர்பார்க்காததால் சற்று தயங்கினான்.

அவன் கையில் இருந்த செல்ஃபோனை அவசரமாக பொக்கெட்டில் வைத்தான். சிலர் டொய்லெட்டுக்கு புத்தகம் எடுத்துச் சென்று படிப்பார்கள். அந்த வழித்தோன்றலின் நவீன மயம் செல்ஃபோன் போலும்.

தோழமையோடு அவனை அணுகி அவன் தயக்கத்தைக் களைத்தேன். ‘எதுக்குடா கண்ணா ஃபோனை எடுத்துட்டுப் போன?’ என்று குரல் உயர்த்தாமல் கேட்டேன். ‘கேம்ஸ் பாத்திட்டு இருந்தேன்” என்றான்.

அவனது ஃபோனை வாங்கி (பாஸ்வேர்ட் எனக்குத் தெரியும்) இணையத்தில் ஹிஸ்டரியைப் பார்த்தேன். அவனுக்கு இலேசான கோபமும் அவமான உணர்வும் ஏற்பட்டது. ஆனால், எதுவும் சொல்லாமல் என்னையே பார்த்தான். எங்கள் உரையாடல் தொடர்ந்தது.

‘இந்த வயதில் மனதில் தோன்றும் சில விடயங்களுக்கு உடனடியாக, பரபரப்பாக வேண்டியதில்லை. வாழ்க்கை மிக நீண்டது. மெதுவாக, அழகாக ரசித்து, போகிற போக்கில் சில விடயங்களை தெரிந்துகொள்ளலாம்’ என்றேன்.

‘வட்ஸப்பில் உன் நண்பர்கள் வீடியோ ஏதாவது அனுப்புகிறார்களா’ என்றதற்கு ‘அப்படியெல்லாம் இல்லம்மா” என்றான்.

‘நான் என்ன வீடியோவை பற்றி கேட்கிறேன்” என்று திரும்ப கேட்காமல், நான் என்ன கேட்டிருப்பேன் என்பதை புரிந்துகொண்டு பதில் அளித்தான்.

இதிலிருந்து அவனுக்கு சில விடயங்கள் தெரிகிறது என்பதை நான் தெரிந்துகொண்டேன். குழந்தைகள் எப்போதும் குழந்தைகளாகவே இருந்துவிடுவார்களா என்ன?

Mother having discussion with son — Image by © Tom Grill/Tetra Images/Corbis

தகவல் தொழில்நுட்பம் நம்மை விட அதிவிரைவாக நம் பிள்ளைகளை வந்தடையும் என்பதை கண்கூடாக பார்த்துக் கொண்டிருப்பதன் பிரச்சினை இது.

பிள்ளைக்கு ஏன் ஃபோன் வாங்கித் தருகிறீர்கள் என கேட்கிறார்கள், பள்ளி நிர்வாகிகள். இவர்களிடமிருந்து எதை மறைத்து வைத்தாலும், ஃபோனை மறைத்து வைக்கவே முடியாது என்று அவர்களுக்குத் தெரியாது.

ப்ரொஜெக்ட் செய்யணும் என்று ஐஃபேட் வாங்கித் தரச் சொன்னபோது, தயக்கத்துடன்தான் வாங்கித் தந்தேன். என்னுடைய முழு கண்காணிப்பில் அது இருந்தாலும், கண்கொத்திப் பாம்பு போல சதா சர்வ காலம் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க முடியாது என்பதே உண்மை.

ஆனால், தற்போது அவன் இருக்கும் வயதில், அவனுக்கு சில புரிதல்கள் தேவை என்றபடியால் அவனுக்கு சுவாரஸ்யமான விடயங்களை பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது, இடையிடையே சில விடயங்களில் தெளிவு பெற சில கேள்விகளை கேட்டு வைப்பேன். அதற்கு அவனது உடல்மொழியையும், கண் அசைவையும் பொருத்து, அவனது பதிலை நான் உள்வாங்கிக் கொள்வேன்.

கொடூரமாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் இன்றைய காலகட்டத்தில் பெண் குழந்தைகள் மட்டுமல்ல, ஆண் குழந்தைகளும் பாலியல் சீண்டலுக்கு ஆளாக்கப்பட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். இது குறித்தும் அவனிடம் கடந்த வருடம் பேசியிருக்கிறேன்.

குட் டச் – பேட் டச் பற்றி அவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும். அப்போது அவன் சற்று பயந்தாலும் பள்ளியில் அல்லது வேனில் யாரும் அவனை தொட அனுமதிப்பதில்லை. எப்போதும் விழிப்புணர்வுடன் இருக்கவேண்டும் என்பதை இயல்பாகவே ஆக்கிக்கொண்டான்.

‘பள்ளியில் சில சமயம் பாத்ரூமில் பெரிய பையன்கள் சிலர் முறைத்துப் பார்க்கிறார்கள்’ என்று கூறுவான்.

‘அதற்கெல்லாம் பயப்படக்கூடாது… தப்பாக ஒரு செய்கை இருந்தால்கூட நீ பயப்படாமல் யாராக இருந்தாலும் அவனைப் பற்றி புகார் தர வேண்டும்’ என்று சொல்லியிருக்கிறேன். ஆண், பெண் என இருபாலாருக்கும் இது குறித்த விழிப்புணர்வு கட்டாயம் வேண்டும்.

தங்களை தேவையில்லாமல் சீண்டும் எவரையும் அவர்கள் விலக்கி வைக்கவேண்டும். அவர்களைப் பற்றி பெற்றோர்களிடம் பயப்படாமல் சொல்ல நாம்தான் பழக்கப்படுத்த வேண்டும்.

பெண்கள் பெரியவளாகிறார்கள். சடங்கு செய்கிறோம். விழா எடுக்கிறோம். ஆனால், சத்தமே இல்லாமல், நாம் பெற்ற ஆண்பிள்ளைகள், நம் கைக்குள் விளையாடிய குழந்தைகள் திடீரென ஒரு நாள் தாடி மீசையுடன் நம் முன் வந்து ஆச்சரியப்படுத்துகிறார்கள்.

முந்தைய இரவில் தூங்கி மறுநாள் காலை விழிக்கும்போது அவர்களுக்கு இந்த மாற்றம் நிகழ்வதில்லை. ஆனாலும், அவர்களின் இந்த மறைமுக வளர்ச்சி பற்றிய தெளிவு தாய்க்கு இருப்பதில்லை.

தன் மகன் பருவ வயதை எய்திவிட்டான் என குத்துமதிப்பாகத்தான் தாய் தெரிந்துகொள்ள முடியும். மகனுக்குக் கூட தனக்கு என்ன மாறுதல் ஏற்படுகிறது என்பது பற்றிய புரிதல் பெரும்பாலும் இருப்பதில்லை. ஹோர்மோன்களின் வளர்ச்சி எதனால் என்பதை அலசி ஆராய, அவர்களுக்கு நேரம் இருப்பதில்லை. இது குறித்த உருப்படியான வழிகாட்டலும் இன்றளவும் வளரிளம் ஆணுக்கு இருப்பதில்லை.

வீட்டினர் முதல் ஊடகம் வரை பெண்களை மையப்படுத்தியே எல்லா அறிவுரைகளும் இருப்பதால், ஒரு சிறிய இளைஞனின் மன ஊசலாட்டங்கள் யாருக்கும் தெரியாமல் போகிறது.

ஆனால், இந்த காலகட்டத்தில்தான் அவர்களுக்கு மிகப் பெரிய ஆறுதலும் அரவணைப்பும் தேவைப்படும்.

அவன் திசைமாறிப் போய்விடாமல், நல்வழிப்படுதல் நம் கையில்தான் இருக்கிறது. தான் யார், திடீரென்று ஏன் உடலில் முடி முளைக்கிறது என்பன போன்ற பாலினம் சார்ந்த கேள்விகளும் மனக்குழப்பங்களும் அவனுக்குள் ஏற்படும். அப்போது அதற்கு தெளிவான பதில்களை சொல்பவர்கள் அருகில் இருப்பதில்லை. அல்லது அவனது கேள்விகளுக்கு விடை கிடைப்பதில்லை. அதை தேடிக் கண்டடைய தற்காலிக நிவாரணி இணையம். அது ஆபத்து என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

ஒன்றைக் கேட்டால், இலவச இணைப்பாக தேவையற்றதை எல்லாம் கொட்டித் தருவது இணையம் என்பதை புரிந்துகொள்ளும் வயது அவனுக்கில்லை.

செக்ஸ் கல்வி என்றால் ஐயோ, நமது கலாசாரத்துக்கு இது தேவையில்லை என்று பயப்படும் சமூகம் நம்முடையது. ஆனால், உண்மையில், இதுபோன்ற அடிப்படை கேள்விகளுக்கான பதில்களை அருவருப்பு கொள்ளாமல் கற்றுக்கொள்வது நல்லதுதானே?

பிள்ளைகளின் தந்தைகளுக்கு அவர்களிடம் பேச பொறுமை இருப்பதில்லை. ‘இதைப் போய் பையன்கிட்ட பேசலாமா? இதெல்லாம் அசிங்கம்… ச்சீ!’ என்றெல்லாம் நினைக்காமல், நம் குழந்தையிடம் நல்லது – கெட்டதை பற்றி பெற்றோரில் ஒருவரேனும் பேசத் தயக்கம் காட்டக்கூடாது.

என் மகன் என்னிடம் வந்து, ‘பயோலொஜி பாடத்தில் டீச்சர் சில பகுதிகளை வேகமாக கடந்துவிட்டார்” என்று கடந்த வருடம் சொன்னபோது, அதை வாங்கிப் பார்த்தேன்.

உடலியல் சார்ந்த விடயங்கள், பெண்களின் மாதவிடாய் மற்றும் கரு உருவாகக்கூடிய சில அடிப்படை தகவல்களை பாடமாக தந்திருந்தார்கள். பாடத்திட்டத்தில் உடலியல் சார்ந்த தகவல்கள் இருந்தாலும் ஆசிரியர் உட்பட பல பள்ளிகளில் தெளிவாக அவ்விடயங்களை ஏற்படுத்தும்படியான பாடங்களை நடத்துவதில்லை.

அந்தப் பாடத்தை மிகவும் நிதானமாக விளக்கினேன். இப்போது அவனுக்கு பீரியட்ஸ் என்றால் என்னவென்று தெரியும். ஒரு பேப்பரில் சானிடரி நெப்கினின் பெயரை எழுதி, ‘மருந்துக் கடையில் வாங்கி வா’ என்று சொன்னபோது, பேப்பரை கிழித்துவிட்டு, அவனே கேட்டு வாங்கி வந்தான்.

இது முந்தைய காலங்களில், அவன் தந்தை கூட முதலில் செய்யத் தயங்கிய விடயம். ‘இதெல்லாம் ரொம்ப ஓவர். அவனைப் போய் எதுக்கு வாங்கி வரச் சொன்ன’ என்று வீட்டினர் கேட்டாலும், இந்த வயதில் அவனுக்கு ஒரு பெண்ணின் வலி புரியவில்லை என்றால், எந்த வயதிலும் புரியாது.

வலி என்பதைவிட அது இயற்கை. அதுவே பிறப்பின் இயல்பு என்ற தெளிவு ஒவ்வொரு ஆண் குழந்தைக்கும் தெரிந்தால்தான், தன் தாயின், தன் சகோதரியின் உடல்நிலை குறித்த அக்கறை பெண்களின் மீதான மரியாதையாக மாறும் என்பது என்னுடைய நம்பிக்கை.

தற்காலத்தில் லவ் என்ற வார்த்தைதான் பள்ளியில் அதிகம் கூறப்படும் சொல் என்பதை ஒவ்வொரு பெற்றோரும் அறிவார்கள். என்னிடமே தன் வகுப்பில் நான்கைந்து பேர் டீப் லவ்வில் இருக்கிறார்கள் என்று கூறியிருக்கிறான். ‘நீ எப்படிடா” என்று விளையாட்டாகக் கேட்டால், ‘என் க்ளாஸ் கேர்ள்ஸ் எல்லாம் ரொம்ப பொல்லாதவங்க, அதோட எனக்கு பெண்களையே பிடிக்கலை’ என்றான்.

ஏன் இத்தனை வெறுப்பு என்று கேட்டு, அது வெறுப்பு இல்லை… பயம், தயக்கம் என்பதை புரிந்துகொண்டு, அவனிடம் ‘நீ ஸ்கூலுக்கு எதுக்கு போற…? படிக்கிறதுக்கு… அதை மட்டும் கவனமா செய்’ என்றேன். ‘தவிர, லவ் பண்றாங்கன்னு சொன்ன இல்ல… அவங்க அதுக்கான அர்த்தத்தைக் கூட தெரிஞ்சுக்காதவங்க. அதனால அதை நீ கவனத்துல வைச்சுக்க வேண்டாம். காதல் அதன் உண்மையான அர்த்தத்தில் உனக்கு என்னிக்காவது புரியும். அப்போ நீ அதை பத்தி யோசி’ என்றேன். அவனுக்கு தலை சுற்றிய மாதிரி இருந்ததால் அந்த டொபிக்கை மாற்றி பேசத் தொடங்கினான்.

தற்போதெல்லாம் கல்லூரி காதல்கள் மாறி, பள்ளியில், தெருக்களில், ரயில் நிலையங்களில் என காதல் இளம் வயதினரைப் படுத்தும் பாடு சொல்லில் அடங்காது. அந்தக் காதலுக்காக அந்த இளம் வயதினர் கொலை, தற்கொலை என தவறான முடிவை நோக்கித் திரும்புகிறார்கள் என்பது பெரும் சோகம்.

பெற்றோர்கள் இது குறித்த விழிப்புணர்வை தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு ஏற்படுத்தவில்லை என்றால், பாதிப்பு அதிகமாகும்.

ஒரு பிரம்பு எடுத்து வகுப்பு நடத்தாமல் தோழமையுடன் பேசினால் போதும். பிள்ளைகள் கெட்டிக்காரர்கள்.

அதையும் மீறி அவர்களின் ஹோர்மோன்கள் சேட்டை செய்தால், உடனே ரியாக்ட் செய்யாமல் விட்டுப் பிடியுங்கள். இந்த வயதில் எதை விடவும் படிப்பு ஒன்றே முக்கியம் என்பதை உங்கள் சொல்லில், செயலில் மிகுந்த அக்கறை மற்றும் பொறுமையுடன் சொல்லுங்கள். நிச்சயம் கேட்பார்கள்.

என்ன விடயமாக இருந்தாலும் மகனிடம் பேசுங்கள். உங்கள் குழந்தைகளிடம் மனம் விட்டுப் பேசுங்கள். உங்கள் குழந்தைகள் உங்களிலிருந்து உருவானவர்கள்தான். யாரையும் விட அவர்களை நம்புங்கள். நீங்கள் பெரிதும் மதிக்கும் யாரைப் பற்றியாவது அவர்கள் குறை கூறினால், அதை காது கொடுத்துக் கேளுங்கள். அவர்களது குரல் சன்னமாக ஒலித்தாலும், அதில் உண்மை இருக்கும்.

நம் குழந்தைகள் நம்மை மட்டும் நம்பித்தான் இந்த உலகுக்கு வந்துள்ளார்கள். அவர்கள் தன்னைத்தானே பாதுகாத்துக் கொள்ளும்படியாக வளரும் வரை, நூறு சதவிகிதம் நாம்தான் பொறுப்பு.

நம்முடைய பொறுப்பு என்பது சமைப்பது, உடைகள் வாங்கித் தருவது, படிக்க வைப்பது உள்ளிட்ட விடயங்களில் முடிந்து போவதில்லை. அவர்களின் உலகில் நடப்பவற்றை அவதானித்து, அவர்களுடன் அந்தச் சின்னஞ்சிறு உலகத்தில் நிகழும் பிரச்சினைகள், வன்முறைகளை எதிர்த்துப் போராடி, அவர்களை ஜெயிக்க வைப்பதுதான் பெற்றோர்களாகிய நமது முக்கிய கடமை.

மாறாக அவர்களை மிரட்டி, ‘நீதான் தவறு செய்திருப்பாய்’ என்று பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் அவர்களையே குற்றம் சுமத்தும் பெற்றோர் இருப்பதால்தான், மனச்சிக்கல்களுடன் குழந்தைகள் வளர்கிறார்கள்.

நாளைய இளைய சமூகம் ஆரோக்கியமாக இருக்க வேண்டுமென்றால், இன்று குழந்தைகள் தம் மனதை திறந்து பேசவேண்டும். நாமும் அவர்களுடன் சாப்பிடு, படி, தூங்கு என்பது போன்ற ரொட்டீன் உரையாடல்களை எல்லாம் விடுத்து, இன்றைக்கு நாள் எப்படி இருந்தது? புதுசா என்ன செஞ்ச? யார் மனசையாவது காயப்படுத்திட்டியா? ஏதாவது உனக்கு பிரச்சினையா…….? என ஒவ்வொரு நாளும் வெவ்வேறு விதமாகப் பேசுங்கள். அந்தப் பேச்சுதான் உங்கள் பிள்ளைகளை சிந்திக்க வைக்கும், தைரியம் கொடுக்கும், நமக்கு அம்மா இருக்கிறாள் என்ற ஆழமான நம்பிக்கையை வேரூன்றச் செய்யும்.

நம் பிள்ளைகளின் பாதுகாப்பில்தான் நமது மகிழ்ச்சி உள்ளடங்கியிருக்கிறது. காலத்துக்கு ஏற்ப நவீன அம்மாக்களாக நாம் உருமாறுவதுதான் சரி. ஒப்புக் கொள்வீர்கள்தானே?

You must be logged in to post a comment Login