Articles

மலையக மக்களின் காணி மற்றும் வீட்டுரிமைகள்!

By  | 

-செல்வி. லோகா அருணாசலம் (சட்டத்தரணி).

கடந்த மே 21ஆம் திகதி சர்வதேச தேயிலை தினம் கொண்டாடப்பட்டது. இது உலக வாழ் அனைத்து தேயிலை தோட்ட தொழிலாளர்களின் ஒற்றுமை குரலை ஒரே தினத்தில் எழுப்புவதற்காக பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது. இலங்கையிலும் 2006ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் இத்தினம் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.

இலங்கையில் தேயிலையின் பிரதான தேசமாக  மலையக பிரதேசம் விளங்குகிறது. இயற்கையோடும் கொடூர வன விலங்குகளோடும் பசி> பட்டினியோடும் போராடிவரும் பெருந்தோட்ட தொழிலாளர்களே காடு வெட்டி களனியாக்கினர். ஆனால்> இன்று தேசம் உருவாக்கியவர்களுக்கே ஒரு துண்டு சொந்த நிலம் இல்லை. அக்காலம் தொட்டே அவர்கள் தங்கள் காணி மற்றும் வீட்டுரிமைக்காக போராடிக்கொண்டிருப்பதுடன்> தற்போது வரை பல்வேறுபட்ட இன்னல்களுக்கு மத்தியிலே தேயிலை தொழில்துறையிலும் ஈடுபட்டு வருகின்றனர்.

1860களில் இந்தியாவில்; பிரித்தானியர்களால் விவசாயத்தின் வீழ்ச்சியுடன் கூடிய திட்டமிடப்பட்ட வறுமை உருவாக்கப்பட்டது. அதற்காக மக்கள் மீது வரம்பு மீறிய ஆதன வரி உட்பட ஏனைய வரிகள் விதிக்கப்பட்டமையால் மக்கள் வறுமைக்குட்பட்டனர். அத்துடன் தொழில் புரிவதன் நிமித்தம் ஒப்பந்த அடிப்படையில் இலங்கை வந்த மக்கள் அக்காலத்திலே இந்தியாவில் தமக்கிருந்த சொந்தமான நிலம் மற்றும் சொத்துக்களை இழந்துவிட்டனர். பின்னராக இலங்கையில் 200 வருட காலம்; ஆட்சியுரிமை கொண்டிருந்தாலும்> இங்கும் நில உரிமை மறுக்கப்பட்டு வருவதோடு> உடைமை கொண்டிருக்கும் நிலமும் துண்டாடப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றது.

தென்னிந்தியாவிலிருந்து வந்தவர்களில் ஒரு சிலர் பெருந்தோட்ட தொழிலில் ஈடுபடாது> வியாபாரம் மற்றும் கடைகளை ஆரம்பித்து நடத்தியவர்கள் ஓரளவு அபிவிருத்தி அடைந்த நிலையில்> தங்களுக்கென சொந்தமாக நிலங்களை கொள்வனவு செய்தும்> வீடுகளை நிர்மாணித்துக்கொண்டும் உள்ளனர். அதே போல் இப்பிரதேசத்திலிருந்து கல்வி கற்றவர்களில் சிலர் வெளியிடங்களுக்கு சென்று> தமக்கென சொந்தமான நிலம்> வீடுகளை கொள்வனவு செய்துள்ளமையும் காணமுடிகிறது. ஆனால்> இவர்களில் இன்று வரை தொடர்த்தேர்ச்சியாக தோட்டத் தொழிலில் ஈடுபட்டுவரும் மக்களினது நில> வீட்டுரிமைகள் கேள்விக்குரியாகவே உள்ளது.

அந்த வகையில் முதலில் காணி உரிமை குறித்துப் பார்ப்போமானால்> இவர்களுக்கு தோட்டப்புற நிலங்களை கொள்வனவு செய்வதற்கோ> விற்பனை செய்வதற்கோ>  நிலையான சொந்தம் கொண்டாடுவதற்கோ எவ்வித காணி உரிமையும் இல்லை.

ஆரம்பத்தில் தோட்டத் தொழிலாளர்களை தங்களின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் தொடர்ச்சியாக வைத்திருக்கும் நோக்கில்> பிரித்தானியர்களால் லயன் முறையிலான தங்குமிட வசதிகள் மாத்திரமே வழங்கப்பட்டிருந்தது. எனினும்> நில உரிமை மறுக்கப்பட்டிருந்தது. தற்போதும் தோட்ட முகாமைத்துவத்தினால் தோட்ட தொழிலாளர்களுக்கு அதே பழமையான வசதிகளற்ற 400 சதுர மீட்டர் அடி கொண்ட லயன் வீடுகளே வழங்கப்பட்டுள்ளது.

ஆரம்பத்தில் ‘இலங்கை பிரஜைகள்’ என்ற அங்கீகாரத்தினையும் பிரித்தானியர்கள் இவர்களுக்கு வழங்கியிருக்காததன் காரணமாக> நாட்டின் ஏனைய பிரஜைகள் போல இவர்களால் தமக்கென சொந்தமாக ஒரு நிலத்தை கொள்வனவு செய்வதற்கோ> வீடு கட்டுவதற்கோ வாய்ப்பில்லாமல் போயிருந்தது.

மேலும்> ஆரம்ப காலகட்டத்தில் தனியார் வசமாக பெருந்தோட்டங்களில் 3> 4 தலைமுறைக்கு மேலாக இருந்த மக்களினது காணிகள் 1972இல்; அரசுடமையாக்கப்பட்டதுடன்> பல தேயிலை தோட்டங்கள் துண்டாடப்பட்டு> சிங்கள மக்களுக்கு அவை பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டன. அவ்வாறு வழங்கப்பட்ட நிலங்களில் ஒரு நிலம் கூட தமிழ் தோட்ட தொழிலாளர் ஒருவருக்கேனும் வழங்கப்படவில்லை.

1972ஆம் ஆண்டின் 1ஆம் இலக்க நிலச் சீர்திருத்தச் சட்ட பிரகாரம்> நிலச் சீர்திருத்த ஆணைக்குழு உருவாக்கப்பட்டு தனியார் காணி உரிமைக்கு உச்ச வரம்பு கொண்டுவரப்பட்டதுடன்> இதற்கமைய 18 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு பெருந்தோட்ட காணியாயின் 50 ஏக்கர் எனவும்> மற்றைய நிலமாயின் 25 ஏக்கர் எனவும் உச்ச வரம்பு நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

– 1950ஆம் ஆண்டின் நிலச் சுவீகரிப்புச் சட்டம்

– 1972ஆம்; ஆண்டின் நிலச் சுவீகரிப்புச் சட்டம்

– 1972ஆம் ஆண்டின் 2ஆம் இலக்க பெருந்தோட்டச் சட்டம்

– 1972ஆம் ஆண்டின் நாட்டின் விவசாய கூட்டுத்தாபனச் சட்டம்

– 1973ஆம் ஆண்டின் 42ஆம் இலக்க விவசாய நிலச்சட்டம்

– 1975ஆம் ஆண்டின் திருத்தப்பட்ட நிலச் சீர்திருத்த சட்டம்

ஆகிய சட்டங்களை பயன்படுத்தி அப்போதைய அரசாங்கம் நிலச் சுவீகரிப்பை நடைமுறைப்படுத்தியது. இதன் பிரகாரம் 166>405 ஹெக்டயர் நிலம் அரசாங்கத்தின் பொறுப்பில் கொண்டுவரப்பட்டது.

மேலும்> 1974ஆம் ஆண்டின் காணி உச்சவரம்பு சட்டத்தின்படி> தனியார் பெருந்தோட்டங்கள் அரசுடமையாக்கப்பட்டதுடன்> மீண்டும் 1992ஆம் ஆண்டில் 22 தனியார் கம்பனிகளிடம் குத்தகை அடிப்படையில் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

முதலில் இக்கம்பனிகளுக்கு 5 வருட பரீட்சார்த்த காலத்துக்கே குத்தகை விடப்பட்ட நிலையில்> தற்போது 50 வருட காலத்துக்கு குத்தகை விடப்படுகிறது. இது 2047ஆம் ஆண்டு வரை தொடர்வதாக இருக்கும். இக்குத்தகை ஒப்பந்தத்துக்கமைவாக வரும் லாபத்திலிருந்து கம்பனிகளே பெருந்தோட்ட மக்களுக்கான வாழ்விட வசதிகளையும் அடிப்படை தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்யும் பொறுப்பினை கொண்டுள்ளது.

இருப்பினும்> இன்று வரை தோட்ட லயன்களில் 50 – 60 வீதமான மக்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். இந்த லயன்கள் எப்போது உடைந்து விழும் என தெரியாத நிலையில்> இதுவரை இவர்களுக்கென ஒரு சுயாதீனமான வீடமைப்பு திட்டமொன்றில்லை. இதனை நிவர்த்தி செய்யும் முகமாக ஆரம்ப காலகட்டத்தில் மாடி வீட்டுத்திட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட போதிலும்> அது 100% சுயாதீனமான வீடமைப்பு திட்டமென குறிப்பிடுவதற்கில்லை. பின்னர் 7 பேர்ச்சஸ் காணி வழங்கும் திட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட போதிலும்> இவை உண்மையான பயனாளிகளை சென்றடைந்துள்ளதா என்பது கேள்வியே. காரணம்> இவற்றை மக்கள் பெற்றுக்கொள்வது தொடர்பில் அரசியல் தலையீடுகள்> அதன் கீழான தொழிற்சங்கங்களின் தலையீடுகள் ஆகியவற்றின் மத்தியிலே மக்கள் சிரமப்பட்டு பெற்றுக்கொண்டுள்ளதாகவும்> இக்காணி வழங்கும் தெரிவு முறையில் (Selection position) பக்கச்சார்பு தன்மையில் பல மோசடிகள் காணப்பட்டதாகவும் மக்கள் மத்தியில் முறைப்பாடுகள் முன்வைக்கப்பட்டிருந்தன.

இவ்வாறு வழங்கப்பட்ட நிலம் உண்மையிலே 7 பேர்ச்சஸ் சரியான அளவினை கொண்டதா என்பதிலும்; முரண்பாடு காணப்படுவதாகவும் குறிப்பிடப்பட்டது.

(இதன் தொடர்ச்சி இன்றைய(06.06.2021) மித்திரன் வாரமலர் E-paper இல்.)

You must be logged in to post a comment Login